|
حضرت امام خمینی(رضوان الله تعالی علیه) بنیانگذار نهضت اصیل اسلامی و پایه گذار نمونه عملی حکومت اسلامی است.
بسیار کم پیش می آید که نظریه پردازان، خود بتوانند تئوری های خود را به واقعیت و عمل نزدیک کنند؛ اما حضرت امام(سلام الله علیه) نخستین کسی بود که نظریه حکومت اسلامی ولایی را مطرح کرد و خود نیز آن را به اجرا گذاشت و عملی ساخت.
حکومتی بر مبنای محوریت الله(جل جلاله) و حاکمیت فرامین الهی(قرآن و سنت) و بر اساس روحیه خودباوری و استقلال و نفی همه طاغوت ها و خروج از سلطه علمی، فکری، فرهنگی، صنعتی و... شرق و غرب و با شعار:
"نه شرقی نه غربی جمهوری اسلامی"
 محوریت خدا در همه امور (اسلام) اصل و اساس نظام اسلامی طراحی شده و اجرا شده توسط امام(رحمه الله علیه) می باشد. محوریت الله در امور سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، و....
آنچه امام خمینی(علیه السلام) می گفتند حاکمیت ارزشها و احکام اسلام و حکومت بر مبنای حق و حقیقت و عدالت و صداقت بود.
حرکت امام خمینی(رفعه الله مقامه) از همان آغاز حرکتی مبتنی بر اندیشه های ناب عرفانی و بر اساس عرفان برخاسته از اسلام ناب محمدی بود.
امام خمینی(رضوان الله تعالی علیه) قائل به اسلام ناب محمدی در مقابل نمونه های دیگر آن یعنی اسلام سوسیالیستی، اسلامی لیبرالی و اسلام ناب آمریکایی بودند که اسلام ناب آمریکایی را وجه جمع هرآنچه غیر از اندیشه اسلام ناب محمدی باشد می دانستند.
حضرت امام خمینی(سلام الله علیه) با اندیشه عرفانی خویش در تمام فراز و نشیب های حکومت اسلامی همواره تلاش داشتند تا بر اساس حقایق و نفس الامر عالم هستی تصمیم اتخاذ کنند و هیچگاه اندیشه خویش را به پیرایه های اعتباریات علوم مختلف نیالودند.
یاران خمینی کبیر یعنی سپاهیان و بسیجیان و مستضعفین و آحاد ملت حق طلب ایران، پنجره ی جدیدی را که حضرتش بروی عاشقان حق بر عالم معنا گشوده بود بخوبی مشاهده کرده و بسوی حضرت حق شتافتند و در این راه بی پا و سر سر سپرده فرامین حضرتش شدند.
از پای تا سرت همه نور خدا شود
در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی
حضرت امام خمینی(رحمه الله علیه) با اندیشه عرفانی و مبتنی بر حقایق عالم هستی جنگ تحمیلی را عارفانه مدیریت کردند و یارانش نیز عاشقانه یاری اش کردند.
اما پس از رحلت جانگداز حضرت روح الله(اعلی الله مقامه الشریف) و در دوران باصطلاح سازندگی، کسانی بر سر کار آمدند که چون به اندیشه های ناب حضرتش راهی نداشتند و عالم معنا و حقیقت را انکار می کردند و همه چیز را با چشم ظاهر بین دنیایی(واقع گرایانه!!!) می دیدند متاسفانه دست از یاری خلف برحقش یعنی حضرت سید علی خامنه ای(ایده الله تعالی) برداشته و با خودرایی و خودکامگی سرسپرده غرب شدند.
با نگاه دنیا گرایانه و ظاهربین و با نفی همه حقایق عالم و سرسپردن به اعتباریات سیاست و اقتصاد و هنر و... شتابان به سوی غرب می شتافتند تا به اصطلاح عقب ماندگی کشور را جبران نمایند.
مست مست پیش به سوی توسعه یافتگی هرچه بیشتر.
آنهم توسعه ای که دنیای غرب آن را تعریف می کند.
پس از هشت سال تاخت و تاز با چشمان بسته به سمت غرب، ناگهان تناقضات پیش آمده در کشور نمایان شد.
آنان بر آن شدند که به جای به خود آمدن و تامل در علت بروز تناقضات به هر قیمتی شده عوامل ناسازگار را از سر راه خویش بردارند. و برای این منظور دست به اصلاحات زدند. منتها بجای اینکه رفتارهای خویش را اصلاح نمایند تلاش کردند که قرائت جدیدی از دین برای مردم ارائه کنند که سازگار با متدهای غربی باشد.
لذا در هشت سال بعد شعارهای توسعه سیاسی و آزادی های فردی و اقتصاد آزاد و اصلاحات در دین و حتی عبور از دین و... را سر دادند تا جایی که رئیس جمهور وقت رسما در جمله ای تاریخی گفت:
"اگر دین با آزادی تزاحم ییدا کند مسلما این دین است که شکست می خورد"
این جمله بخوبی ماهیت تناقض بوجود آمده در آن دوران را نشان می دهد.
البته ناگفته نماند که دوستان دیگر آقایان که بهتر می فهمیدند که چه می کنند در همان زمان وقیحانه اعلام کردند که عصر امام خمینی به پایان رسیده و باید او را در موزه های تاریخ جستجو کرد.
بدیهی است که ادامه ی این مسیر انحرافی که پر واضح است که غیر از آنچیزی است که امام خمینی(رضوان الله علیه) می فرمودند چند سال بعد بایستی به عبور از امام منتهی می شد.
پس از 16 سال فاصله گرفتن از امام و ارزشها و آرمان های امام خمینی(سلام الله علیه) بالاخره مردم زمزمه ای از ارزشها و آرمانها امام را دوباره شنیدند
بالاخره مردی آمد با شعار بازگشت به ارشها و آرمان های امام.
مردی آمد که معتقد بود که اندیشه های امام شعارهای زیبایی نیست که بدرد پشت شیشه موزه ها و لای ورق های کتاب های تاریخ بخورد بلکه باید سرلوحه عمل قرار گیرد و بر مبنای آنها سیاست گذاری شود و رفتار اقتصادی تنظیم گردد و....
در این زمان اسطوره تفکر مقابل در رویارویی با اندیشه امام خمینی(رحمه الله علیه) بصورت معنا داری در انتخابات دور نهم ریاست جمهوری مورد بی توجهی مردم حق طلب قرار گرفت و اندیشه ها و آرمان های امام با رای بالایی از سوی مردم دوباره کانون توجهات شد.
متاسفانه دوستان ظاهر بین این بار هم بجای به خود آمدن و اصلاح خود سعی کردند این واقعه را دوباره با چشم ظاهر و دنیا گرایانه و متکی بر اعتباریات بی اساسی که غربی ها بعنوان علوم سیاسی به آن ها ارمغان داده بودند تفسیر کنند و بر اساس آن در یک دوره چهارساله به جای درک پیام عظیم ملت به خیال خود آماده برای رویارویی دوباره شدند.
بدیهی است که این دو خط فکر این بار به رویارویی کامل رسیده بودند و جمع هر دو غیر ممکن بود این نتیجه ای بود که مردم شریف ایران بخوبی در پایان یک تجربه 16 ساله به آن رسیده بودند.
پس این انتخابات تقریبا یک جنگ تمام عیار فکری و فرهنگی بود.
رویارویی کامل دو اندیشه که متضاد بودن آن دو بر مردم روشن شده بود.
ملت ایران بر سر دو راهی صلاح و فساد قرار داشت و بایستی در یک انتخابات آزاد یکی را انتخاب می کرد و این خود اوج آزادی و آزادگی و الهی بودن حکومت را می رساند چون خدا نیز این سطح از آزادی را برای بندگانش قائل است و می فرماید:
"انا هدیناه السبیل اما شاکرا و اما کفورا"
آقای رئیس جمهور در جریان مناظرات تلویزیونی چندین بار رقبای خود را به بازگشت به ارزشها و آرمان های امام توجه دادند و حتی صراحتا نصیحت کردند:
"برگردید. برگردید به مواضع امام، برگردید به انقلاب. اینقدر انحراف! از شما بعیده!"
اما ظاهربینان باز جز ظاهر را ندیدند و روابط ظاهری خود با امام و انقلاب را به رخ کشیدند.
یکی مدعی شد که یار امام بوده یکی مدعی شد نخست وزیر امام بوده یکی مدعی شد جنگ را برای امام اداره می کرده و آن دیگری مدعی شد استوانه انقلاب بوده است.
اما خوشبختانه ملت فهیم ایران با حضور بی سابقه خود در پای صندوق های رای برگ زرین دیگری بر افتخارات خویش اضافه کرد و با رای قاطع خویش به اندیشه ها و آرمان های امام راحل، با رهبری و نظام خویش تجدید میثاقی دوباره کرد و به سلامت از این گذرگاه مهم عبود نمود.
اما از آن سو بدیهی و روشن بود که اگر اندیشه مقابل بخواهد به کار خود ادامه دهد چاره ای جز عبور از امام خمینی(رحمه الله علیه) ندارد ولی متاسفانه و یا بگوییم خوشبختانه آنچه در باطن و معانی اتفاق می افتاد که همانا عبور زا اندیشه ها و آرمانهای امام خمینی و به تبع آن اسلام ناب محمدی بود در ظاهر هم اتفاق افتاد و حقیقت در ظاهر هم خود را نمایان ساخت و نشان داد که ادامه ی این راه، این بار نه با به موزه گذاشتن بلکه فقط با پاره کردن عکس امام خمینی امکان پذیر است.
اگر به عالم معنا و حقیقت عالم هستی راهی ندارند و جز ظاهر را نمی فهمند این بار که دیگر ظاهر هم خود گویاست.
چرا به خود نمی آیند؟!!
باید به خود بیایند.
برگردید. برگردید به مواضع امام، برگردید به ارزشها، برگردید به دامان انقلاب. اینقدر انحراف!!!
چه خوش گفت شاعر انقلاب مرحوم آغاسی که سر تا پای وجودش مالامال عشق به امام و خلف بر حقش خامنه ای عزیز بود:
آنان که به غرب می شتابند
خائن به امام و انقلابند
ای آنکه به غرب می گریزی
با غرب چگونه در ستیزی؟
ای بی خبر از سیاست و دین
بس کن! سر جای خویش بنشین!
|
